ตำนานอำเภอแวงน้อย    
           
   
          ที่ตั้งของอำเภอแวงน้อยเดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ  ตั้งอยู่ริมหนองน้ำ มีต้นแวง(ลักษณะคล้ายต้นกก) ขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก  ชาวบ้านจึงให้ชื่อหมู่บ้านแห่งนี้ว่า "หมู่บ้านแวงน้อย"  ในเวลาหลายสิบปีได้เปลี่ยนสภาพจากหมู่บ้านเล็ก ๆ  เป็นหมู่บ้านใหญ่ เป็นศูนย์กลางของหมู่บ้านต่าง ๆ  เมื่อปี พ.ศ.2441  กระทรวงมหาดไทยยกฐานะบ้านแวงน้อยขึ้นเป็น "ตำบลแวงน้อย" อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอพล  เมื่อครั้งยังเป็นตำบลแวงน้อยการคมนาคมไม่สะดวก ประกอบกับภูมิประเทศเป็นป่ารก ทำให้มีโจรผู้ร้ายชุกชุม เมื่อเกิดปัญหาหรือมีคดีเกิดขึ้นการจะไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายบ้านเมืองเป็นไปด้วยความยากลำบาก ไม่ทันต่อเหตุการณ์ กระทรวงมหาดไทยจึงยกฐานะตำบลแวงน้อย ขึ้นเป็น "กิ่งอำเภอแวงน้อย" ในปี พ.ศ.2514 ตั้งอยู่บ้านโคกสี ห่างจากบ้านแวงน้อยไปทางทิศตะวันตก 2 กิโลเมตร ต่อมา บ้านโคกสีได้แยกหมู่บ้านออกอีก 1 หมู่บ้าน คือบ้านศรีเมือง และที่ว่าการอำเภอแวงน้อยและสถานีตำรวจภูธรอำเภอแวงน้อยจึงตั้งอยู่ที่ "บ้านศรีเมือง" หมู่ที่ 12 (ตำบลแวงน้อยปัจจุบัน) โดยมีนายเคน ไทยน้อย ได้บริจาคที่ดินเพื่อก่อตั้งที่ว่าการอำเภอแวงน้อยและสถานีตำรวจภูธรอำเภอแวงน้อย
          นับแต่ได้ยกฐานะเป็น "กิ่งอำเภอแวงน้อย" ทำให้การบริหารราชการคล่องตัวมากขึ้น การดำเนินงานต่าง ๆ เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ ราษฎรได้รับการบริการจากทางราชการมากขึ้น และมีจำนวนประชากรเพิ่มขึ้น ต่อมา กระทรวงมหาดไทยมีพระราชกฤษฎีกายกฐานะจาก "กิ่งอำเภอแวงน้อย" เป็น "อำเภอแวงน้อย" เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2518 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 92 ตอนที่ 166 ลงวันที่ 21 สิงหาคม 2518
   
           
   
คำขวัญอำเภอแวงน้อย
   
           
     
แวงน้อยงามน้ำใจดี
พ่อหมื่นศรีหลักเมือง
ลือเลื่องปลาบึงละหาน
ตำนานเก่าหินภูถ้ำ
ไหลลึกล้ำน้ำซับเย็น
ธรรมะเด่นหลวงปู่วรพรต
ทุ่งเขียวสดไร่นาสวนผสม